Georg Philipp Telemann'ın "12 fantaisies à traversière sans basse" — bas eşliği olmadan flüt için 12 fantezi, TWV 40:2-13 — 1732-33'te Hamburg'da yayımlandı. Bu koleksiyon, 18. yüzyıl solo flüt repertuvarının en temsili eserleri arasında sayılır.
Telemann'ın kendisi de flüt çalıyordu ve bu, eserlerin yazımında görülür. Ancak fantezileri asıl özel kılan şey, döneminin flüt yazısının sınırlarını zorlamasıdır: Telemann, solo flüt için füg, passacaglia ve bir Fransız uvertürü yazan az sayıdaki besteciden biridir. Bunlar, çok sesli düşünmeye dayalı formlardır ve tek sesli bir çalgıda gerçekleştirilmeleri kendi başına bir problem çözme egzersizidir.
18. yüzyılın ilk yarısında solo flüt repertuvarını zenginleştiren esas olarak bu 12 fanteziydi ve koleksiyonun flütçüler dünyasında büyük bir etkisi oldu.
Fantezilerin eğitimdeki değeri, teknik ile müzikal olgunluğu aynı anda talep etmelerinden gelir. Teknik olarak aşırı zor değildirler — bu yüzden orta seviyedeki bir kursiyer başlayabilir. Ama eşlik olmadığı için tempoyu, armonik yönü ve cümle yapısını tamamen çalan kişi taşır. Bu, öğrenciyi kendi müzikal kararlarını vermeye zorlar.
Pratik bir tavsiye: bir fanteziyi çalışırken önce ima edilen armoniyi bulmak faydalıdır. Hangi notaların akor sesi, hangilerinin geçiş sesi olduğunu belirlemek, frazlama kararlarını kendiliğinden netleştirir.
Derslerimizde orta seviyeye ulaşan kursiyerlerimize bu fantezilerden uygun olanlarını veriyoruz. Eşliksiz çalmanın kazandırdığı zaman duygusu ve sorumluluk hissi, sonraki bütün repertuvarı olumlu etkiliyor.