Flüt aynı anda tek nota çalar. Buna rağmen repertuvarının en önemli eserlerinin bir bölümü eşliksizdir ve bu eserler çok sesli bir müzik izlenimi yaratmayı amaçlar. Bu, hem bestecinin hem de icracının çözmesi gereken bir problemdir.
Bestecinin çözümü, ezgi çizgisini farklı registerlerde dolaştırarak birden fazla "ses"in varlığını ima etmektir. Pes registerdeki notalar bas hattı gibi, tiz registerdekiler üst ezgi gibi algılanır. Telemann bu tekniği ileri düzeyde kullanmıştır: solo flüt için füg, passacaglia ve Fransız uvertürü yazan az sayıdaki besteciden biridir — bunların hepsi doğası gereği çok sesli formlardır.
Bach'ın la minör partitası (BWV 1013) da aynı mantığa dayanır. Kesintisiz akan on altılıkların içinde armonik iskelet gizlidir ve icracının görevi bu iskeleti dinleyiciye duyurmaktır.
İcracının çözümü ise üç araca dayanır. Birincisi vurgu: akor sesleri hafifçe öne çıkarılır, geçiş sesleri geride bırakılır. İkincisi ton rengi: farklı registerler farklı renklerle çalınarak ayrı "sesler" gibi ayrışır. Üçüncüsü zamanlama: armoninin değiştiği noktalarda çok küçük esnemeler, dinleyicinin yapıyı takip etmesini kolaylaştırır.
Bu üç aracın hiçbiri notada yazmaz. Bu yüzden eşliksiz repertuvar, teknik olarak orta seviyede erişilebilir olsa da müzikal olarak olgunluk ister.
Derslerimizde eşliksiz eser çalışan kursiyerlerimizden önce armonik analiz yapmalarını istiyoruz — hangi ölçüde hangi akorun ima edildiğini yazmalarını. Bu analiz tamamlandığında frazlama kararlarının büyük kısmı kendiliğinden netleşiyor.