Sergey Prokofiev, Re majör Flüt Sonatı Op. 94'ü 1943 yazında tamamladı. İlk seslendiriliş 7 Aralık 1943'te Moskova'da yapıldı; flütte Nikolai Kharkovsky, piyanoda Sviatoslav Richter vardı.
Eserin hikâyesinin ilginç kısmı burada başlar. Prokofiev, sonatı 1944'te kemancı David Oistrakh ile birlikte keman için düzenledi ve bu keman versiyonu ilk kez 17 Haziran 1944'te seslendirildi. Keman versiyonu zamanla çok geniş bir tanınırlığa ulaştı — öyle ki bugün birçok dinleyici eseri öncelikle bir keman sonatı olarak bilir.
Flütçüler açısından bu durumun iki yönü vardır. Bir yandan, repertuvarlarının en güçlü eserlerinden birinin başka bir enstrümanla özdeşleşmesi bir tür kayıp gibi görünür. Öte yandan, eserin bu kadar yaygınlaşması onun kalitesinin kanıtıdır ve orijinalinin flüt için yazıldığı gerçeği değişmez.
Poulenc'in kendi sonatı hakkında söyledikleri de bu değerlendirmeyi destekler: Prokofiev'in eserini "çok daha güçlü" bulduğu için kendi sonatının hemen öncesinde programlanmamasını istemiştir.
Eser dört bölümlüdür ve flütçüden geniş bir anlatım yelpazesi ister: birinci bölümün berrak lirizmi, Scherzo'nun keskin ritmik enerjisi, Andante'nin sükûneti ve finalin parlak virtüözitesi. Özellikle final bölümü, dil tekniği ve parmak koordinasyonu açısından ileri düzeydedir.
Derslerimizde bu eseri konservatuvar hazırlığındaki kursiyerlerimizle çalışıyoruz. Aynı eserin iki farklı enstrüman versiyonunun kayıtlarını karşılaştırmalı dinlemek de öğretici oluyor — aynı notaların farklı bir çalgıda nasıl başka anlamlar kazandığını göstermenin somut bir yolu.