Francis Poulenc'in Flüt Sonatı (FP 164), 1957'de yazılmış üç bölümlü bir flüt ve piyano eseridir. Amerikan Kongre Kütüphanesi tarafından sipariş edilmiş ve oda müziğinin Amerikalı hamisi Elizabeth Sprague Coolidge'in anısına ithaf edilmiştir.
Prömiyer Haziran 1957'de Strasbourg Müzik Festivali'nde gerçekleşti; flütte Jean-Pierre Rampal, piyanoda bestecinin kendisi vardı. Poulenc, eseri yazarken Rampal'i düşündüğünü ve model olarak Debussy'nin flüt, viyola ve arp için sonatını aldığını söylemiştir.
Poulenc'in bu eserle ilgili bir başka açıklaması, besteciler arasındaki dürüstlük açısından dikkat çekicidir: Prokofiev'in 1943 tarihli Flüt Sonatı'nın farkındaydı ve en az bir kez müzisyenlerden kendi eserinin hemen öncesinde onu programlamamalarını rica etti — çünkü Prokofiev'in eseri "çok daha güçlü"ydü.
Sonat, flüt repertuvarının en çok çalınan 20. yüzyıl eserlerinden biridir ve bunun bir nedeni erişilebilirliğidir: teknik olarak Ibert konçertosu kadar talepkâr değildir, ama müzikal olarak son derece zengindir. Poulenc'in tipik özelliği olan ani duygu değişimleri — bir cümlede lirik, hemen ardından alaycı — icracıdan renk çeşitliliği ister.
Orta bölüm Cantilena, flüt literatürünün en sevilen yavaş bölümlerindendir ve uzun cümleler ile kontrollü bir ton gerektirir. Bu bölüm, ton çalışmasının karşılığının en doğrudan görüldüğü yerlerden biridir.
Derslerimizde orta-ileri seviyeye gelen kursiyerlerimize bu sonatı sıkça öneriyoruz. Piyano eşliğiyle çalışmak, birebir derste kazanılan becerilerin bir partnerle birlikte kullanılmasını sağlayan iyi bir ara adım oluyor.