Sirküler nefes — sürekli nefes — nefesli çalgılarda sesi çok uzun süre kesintisiz sürdürmeye imkân veren bir tekniktir. Mantığı basit, uygulaması zordur: burundan hızla hava alırken, aynı anda ağızda biriktirilmiş havayı enstrümana doğru itmek.
Tekniğin tarihi Batı müziğinden çok daha eskidir. Bilinen ilk kullanımlarından biri, süs eşyası yaparken borulara kesintisiz üflemek için bu tekniği kullanan on üçüncü yüzyıl Moğol metal işçilerine atfedilir. Batı konser flütçülüğünde düzenli olarak keşfedilmesi ise çok daha yenidir: besteciler ve icracılar bu tekniği ancak yirminci yüzyılın son on yıllarında bir düzenlilik içinde uygulamaya başlamıştır.
Flütte sirküler nefesin diğer nefesli çalgılara göre kendine has bir zorluğu vardır. Klarnet ya da obua gibi kamışlı çalgılarda hava kapalı bir sisteme gider; flütte ise hava akışı ağızlık deliğinin kenarına yönlendirilir ve bu akışın açısı tonun kendisini belirler. Yanak basıncıyla itilen havanın aynı açıyı ve hızı koruması bu yüzden daha kırılgandır — geçiş anında tonda küçük bir renk değişimi duyulabilir.
Bu teknik her flütçünün öğrenmesi gereken bir zorunluluk değildir. Klasik repertuvarın büyük kısmı, nefesin cümle yapısına göre planlanmasıyla rahatça çalınır. Sirküler nefes esas olarak çağdaş repertuvarda ve belirli etkilerin istendiği yerlerde işe yarar.
Derslerimizde önceliği her zaman nefes planlamasına veriyoruz: nefesi nereden almak gerektiğini bilmek, hiç nefes almadan çalabilmekten çok daha değerli bir beceri. Sirküler nefes ise ilgi duyan ileri seviye kursiyerlerimize ayrı bir çalışma başlığı olarak tanıtılıyor.