M. A. Reichert'in "Yedi Günlük Egzersiz"i, flüt literatürünün az konuşulan ama etkili kaynaklarından biridir. Bu egzersizlerin bugünkü kullanım biçimini büyük ölçüde Marcel Moyse'un yaklaşımı belirlemiştir.
Moyse'un bu egzersizler üzerinde nasıl çalıştığı öğreticidir: özel renkler ve dinamikler elde etmek için kapsamlı biçimde çalışmış, aralıklar arasındaki bağlantıları yumuşatıp biçimlendirebilmek için bunları asla hızlı çalmamıştır. Bu son ayrıntı, egzersiz çalışmasına dair yaygın bir yanlış anlamayı doğrudan hedefler.
Aralık bağlantısı, flütte özellikle sorunlu bir alandır. İki nota arasındaki geçişte hava basıncı, ambüşür açıklığı ve parmak hareketi aynı anda değişir. Bu üç değişkenin senkronize olmaması, geçişte küçük bir "çatlama" ya da ton düşüşü olarak duyulur. Hızlı çalındığında bu kusur fark edilmez — çünkü hız onu gizler. Yavaş çalındığında ise saklanacak yer kalmaz.
Buradan çıkan ilke geneldir: bir pasajı hızlı çalabiliyor olmak, onu doğru çaldığınız anlamına gelmez. Hız, kusurları örten bir perdedir. Gerçek kontrol yavaş tempoda ölçülür.
Derslerimizde kursiyerlerimize düzenli olarak "bunu yarı tempoda çalar mısın" diyoruz. Çoğu zaman ilk kez orada duyulan şey, hızlı çalarken hiç fark edilmemiş bir bağlantı sorunudur. Sorun görünür hâle geldiğinde çözümü de basitleşir.