Flüt pedagojisinin yazılı tarihi büyük ölçüde tek bir kitapla başlar: Johann Joachim Quantz'ın 1752'de Berlin'de yayımladığı "Versuch einer Anweisung die Flöte traversiere zu spielen" — İngilizceye "On Playing the Flute" adıyla çevrilen inceleme. Kitap, o güne kadar herhangi bir enstrüman için yazılmış en ayrıntılı inceleme olarak kabul edilir.
Quantz'ın kitabını özel kılan şey, kapsamının bir çalgı kılavuzunun çok ötesine geçmesidir. Eser birbiriyle bağlantılı üç bölümden oluşur: solo müzisyenin yetiştirilmesi, eşlik sanatı, ve biçim ile üslup. Frazlama, süsleme, aksan, yoğunluk, akort, kadanslar, konzertmeister'in rolü, sahnedeki duruş ve dans bölümlerinin çalınma teknikleri gibi başlıklar tek tek ele alınır. Yani Quantz yalnızca "flüt nasıl çalınır" sorusuna değil, "müzik nasıl icra edilir" sorusuna cevap verir.
Bugünün flüt öğrencisi için bu kitabın değeri tarihsel meraktan ibaret değildir. Quantz'ın nefes yerleşimi, cümle sonlarının nasıl bitirileceği ve süslemenin nereye konacağına dair anlattıkları, barok repertuvarı çalarken hâlâ doğrudan uygulanabilir bilgilerdir. Modern flütün mekanizması tamamen değişmiş olsa da, bir cümlenin nasıl şekilleneceğine dair mantık büyük ölçüde aynı kalmıştır.
Kitabın bir başka değeri, dönemin icra pratiğini birinci elden aktarmasıdır. Bugün "tarihsel bilgilendirilmiş icra" dediğimiz yaklaşımın kaynaklarından biri tam da bu metindir; barok bir sonatı çalarken alınan kararların önemli bir kısmı Quantz'ın tarif ettiği ilkelere dayanır.
Derslerimizde barok repertuvara geçen kursiyerlerimize, çaldıkları eserin yazıldığı dönemin icra anlayışını da tanıtıyoruz. Bir Telemann fantezisini ya da bir Bach sonatını çalarken notaların doğru basılması ile o müziğin doğru konuşturulması arasındaki farkı bu tür kaynaklar üzerinden gösteriyoruz.