Geoffrey Winzer Gilbert (1914-1989), İngiliz flüt çalma geleneğinin yönünü değiştiren isim olarak kabul edilir. Ölümünün ardından The Times tarafından "20. yüzyılın en etkili İngiliz flütçüsü" olarak anıldı.
Gilbert'ın müdahale ettiği durum netti: o dönemde İngiliz icracılar hâlâ geleneksel ahşap flüt kullanıyor, güçlü üflenen ve vibratosuz bir ton üretiyorlardı. Gilbert, metal flüt çalan Marcel Moyse gibi Fransız icracıların çok daha geniş bir tını renkleri yelpazesi üretebildiğini fark etti. Bu fark ediş, İngiliz flütçülüğünde ahşaptan metale ve katı bir tondan esnek bir üsluba geçişin başlangıcı oldu.
Bu geçiş sürecinin pedagojik açıdan ilginç yanı, Gilbert'ın kendi çalışını değiştirirken öğretme biçimini de yeniden kurmasıdır: kendi icrası ve öğretimi üzerine çok şey öğrendiği bu dönem, başkalarına yardım etme kapasitesini de artırdı.
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra icracılığını öğretmenlikle birleştirdi; Londra ve Manchester'daki müzik okullarında, son olarak da Florida'da görev yaptı. Öğrencileri arasında William Bennett ve Sir James Galway gibi isimler vardır — yani bugün "İngiliz flüt sesi" dediğimiz şeyin büyük bölümü onun sınıfından çıkmıştır.
Gilbert'ın hikâyesinden çıkan ders, alışkanlığın kendisinin sorgulanabilir olduğudur. Bir topluluk uzun süre aynı biçimde çaldığı için o biçim doğru olmak zorunda değildir.
Derslerimizde de kursiyerlerimizi kendi alışkanlıklarını fark etmeye teşvik ediyoruz. Ambüşürde, duruşta ya da nefeste yerleşmiş bir alışkanlığın "böyle öğrendim" gerekçesiyle korunması yerine, o alışkanlığın ne işe yaradığını sorgulamak gelişimi hızlandırır.