Marcel Moyse'un 1934'te yayımlanan "De la Sonorité: Art et Technique" adlı kitabı, flütte güzel bir tınıya ulaşmak için bir yöntem önerir. İleri seviye flütçüler için hazırlanmış olan egzersizler, icracıya kendi sesini dönüştürme ve farklı, daha iyi bir ton elde etme imkânı vermeyi amaçlar.
Kitabın yapısı beş bölümden oluşur: üç registerde tını ve tonun homojenliği; tonun esnekliği (özellikle pes registerde); notaların atağı ve bağlanması; tonun doluluğu; ve tonun yorumdaki yönetimi.
Bu sıralamanın kendisi öğreticidir. Moyse işe "güçlü çal" ya da "daha çok üfle" diyerek başlamaz; önce üç oktav arasındaki renk farkını eşitlemeyi hedefler. Flütün en yaygın sorunlarından biri, pes registerin boğuk, tiz registerin ise sert çıkmasıdır. Kitap bu farkı kapatmayı ton çalışmasının ilk adımı olarak koyar.
Moyse'un yalnızca bu kitabı yoktur; yayıncısı Leduc aracılığıyla bugün de yaygın olarak kullanılan çok sayıda metot ve egzersiz kitabı üretmiştir — "Gammes et Arpèges" (1933), "Exercices Journaliers" (1922) ve "Mécanisme-Chromatisme" (1927) bunlar arasındadır.
Ton çalışmasının en zor yanı sabır gerektirmesidir. Parmak tekniğindeki ilerleme haftalar içinde ölçülebilir; ton ise aylar içinde oturur ve gelişim çoğu zaman çalan kişi tarafından fark edilmez.
Derslerimizde her dersin başında kısa bir uzun ses ve ton çalışması yapılmasını standart hâline getiriyoruz. Kursiyerlerimize ayrıca çalışmalarını ara ara kaydetmelerini öneriyoruz; aradaki farkı duymanın en güvenilir yolu, bir ay öncesini dinlemektir.